Από το Τούρνου Σεβερίν, από την όχθη του Δούναβη, σας χαιρετάμε και σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε την περιοχή μας...

Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες ήταν εκείνοι που περιλάμβαναν τον Δούναβη, καθώς και τις περιοχές που διασχίζει, στη μνήμη του αρχαίου κόσμου. Οι περισσότερες πληροφορίες για τον Δούναβη προέρχονται από τους Έλληνες και αυτό δείχνει ότι αυτοί ήταν από τους πιο παλιούς ταξιδιώτες σε αυτά τα μέρη.

«Ο Ίστρος είναι ο μεγαλύτερος από όλους τους γνωστούς ποταμούς», έγραφε ο Ηρόδοτος - και έκανε λάθος, βεβαία, όταν τον τοποθετούσε στο ίδιο επίπεδο με τον Νείλο. Ωστόσο, αυτό δείχνει τη μεγάλη σημασία που είχε ο Δούναβης για τους Έλληνες. Ο Δούναβης —ή Ίστρος, όπως τον έλεγαν οι τολμηροί Έλληνες θαλασσοπόροι— οδηγούσε τα πλοία τους μέχρι τις Σιδηρές Πύλες. Και η πόλη μας, η Ντρομπέτα, αποτελούσε σημαντικό κόμβο για το ελληνικό εμπόριο.

Μέχρι το 19 αιώνα, ο Δούναβης έμεινε «το πιο ελληνικό» από τα μεγάλα ξένα ποτάμια.

Η θέσπιση της ελευθέριας του εμπορίου το 1829 έφερε τους Έλληνες επί κεφαλής του εμπορίου στο Κάτω Δούναβη. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η ελληνική γλώσσα ομιλούνταν τακτικά στα λιμάνια του Δούναβη. Σε κάθε λιμάνι όπου εγκαταστάθηκαν Έλληνες, οι κοινότητές τους διατηρούσαν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους· ωστόσο, είναι δύσκολο να τραβήξει κανείς μια ξεχωριστή γραμμή μεταξύ αυτών και των άλλων κοινοτήτων... Όταν στον παγωμένο Δούναβη συγκρούονταν δύο έλκηθρα, αυτό μπορούσε να καταλήξει... σε γάμο! Αυτό συνέβη με τον Ștefan Chirilă και την Καλιόπη, κόρη του Mιλτιάδη Αλαμάνου, ο φίλος του Jean Bart από το Σουλινά... Κάπως έτσι, ο Alamanos έγινε Chirilă... Και ομοίως, στο Turnu Severin, Στεριάδη έγινε Voinescu, Πανταζόπούλου έγινε Ogășanu, Aναστασίου έγινε Cristea, Σκουρτοπούλου έγινε Mihărtescu, και Μουζά έγινε Velcu, Paulescu, Șoșu ή Slătinescu.

Τα παιδιά μεγάλωσαν μέσα σε αυτές τις οικογένειες, αναθρεμμένα και από τους δύο πολιτισμούς ενταγμένα στη ζωή των κοινοτήτων, αλλά και στη ζωή της ρουμάνικης κοινωνίας. Και έτσι, υπάρχει και σήμερα στο Τούρνου Σεβερίν μια ελληνική κοινότητα, με ανθρώπους που έχουν το αίσθημα της εξάρτησης από τη μεγάλη οικογένεια των Ρουμάνων, αλλά ταυτόχρονα διατηρούν ζωντανές της ελληνικές ρίζες τους...

Παλιά οι Έλληνες είχαν πολύ σοβαρό ρόλο στην ανάπτυξη και στην άνθηση της πόλης. Είχαν μαγαζιά, πανδοχεία, ξενοδοχεία, τους συναντούμε μεταξύ των εξαγωγέων, μεταξύ των εμπορικών δικαστών, μεταξύ των συμβούλων και των δημάρχων της νέας πόλης, τους εντοπίζουμε και ανάμεσα στους δικηγόρους, τους καθηγητές και τους γιατρούς. Στην αρχή του 20ου αιώνα είχαν και Ελληνο-Ρουμανικό Σχολείο.

Σήμερα, αν και ο αριθμός των Ελλήνων έχει μειωθεί, ο διαρκής στόχος αυτής της κοινότητας παραμένει η διατήρηση και η προώθηση των παραδόσεων και των αξιών του Ελληνισμού. Κι έτσι, ο αριθμός των φίλων μας αυξάνεται, ενώ όλο και περισσότερα παιδιά και νέοι συμμετέχουν στον Όμιλο Ελληνικής Γλώσσας και Ελληνικού Πολιτισμού, που ιδρύθηκε πριν από τρεις δεκαετίες... Κι αν έπρεπε να επιλέξουμε μία λέξη που μας χαρακτηρίσει, αυτή θα ήταν σίγουρα το «μαζί». Μαζί αναζητήσαμε τις ρίζες μας στα χωριά της Ηπείρου και της Μακεδονίας· μαζί είμαστε στην αρχή κάθε χρονιάς γύρω από τη βασιλόπιτα· μαζί τιμούμε τους ήρωές μας· μαζί γιορτάζουμε τις εθνικές γιορτές, τόσο της Ελλάδας όσο και της Ρουμανίας· μαζί τσουγκρίζουμε τα πασχαλινά αυγά και περιμένουμε τα παιδιά με τα κάλαντα των Χριστουγέννων...

Και μαζί σας περιμένουμε, με μεγάλη χαρά, στο Τούρνου Σεβερίν!